زندگی به سبک اسلامی و ایرانی

بعد از سه سال چادری شدن انگار سالهاست که چادریم. چطور بگم انگار از اول چادری بودم ؛ من چادرنازمو - به تعبیر زیبای شما تاج بندگیم برا خدا- دوست دارم، خیلی خیلی دوست دارم ...

چند روز پیش که راهی اصفهان شده بودیم تو اصفهان که با خانواده در صف بلیط بنای چهلستون بودیم یه خانوم با داشتن چند برگه ای تو دستشون نزدیک من شدن گفتن چند نفرید؟ اولش نگران شدم فکر کردم چطور شده این سوال رو ازم میپرسه؟ اون برگه ها چیه دستش؟! ولی بعد از دیدن برگه ها متوجه شدم برای حجاب کاملم تموم جاهای دیدنی رو میتونیم نیم بهاء دیدن کنیم و من به یاد چادری شدنم افتادم و خاطرات آن برایم تازه شد و ترغیب به نوشتن خاطره م برای وبلاگتون شدم.

سه سال پیش همچین روزی بعد از مسافرت چند روزه عید که از شمال به طرف شیراز عازم بودیم - که بین مسیر این دو شهر، به قم مقدس و اصفهان هم رفتیم- وقتی به زیارت حرم مطهر شاه چراغ رفتم دوست نداشتم دیگه چادرمو بردارم.

به مامانم گفتم چادر ملی(فکر میکردم نسبت به بقیه چادرا راحتتره) بخرم؟

هرچی گشتیم نشد که بخرم، نمیدونم شاید هنوز شک داشتم چون خودم هدفمو- چادری شدن برا همیشه- میدونستم.

برای برگشت یه توقف یه روزه تو قم مقدس داشتیم که بعد زیارت خانم حضرت معصومه(س)- شاید سومین باری بود که تو عمرم قسمت شده بود ولی حس دیگه ای از این زیارت داشتم- دوست نداشتم چادرمو بردارم، اینو بگم من محجبه بودم و همیشه دوست داشتم چادری بشم- کامل بودن این حجابو نسبت به بقیه حجابا قبول داشتم- حتی وقتی دانشگاه قبول شدم به خونواده گفته بودم که دیگه میتونم چادر سرکنم ولی اونا میگفتن ممکنه دست و پاگیر باشه، سخته، بهت نمیاد و از طرفی خودم هم فکر میکردم حرف مردم که وقتی چادر سرکنم چی میگن و یا فکر میکردم لیاقت خاصی میخواد که من هنوز ندارم(به برکت چادرم بعد سرکردنش خیلی چیزا بدست آوردم این تفکر که باید به مرحله خاصی برسیم و بعد چادر سرکنیم واقعا اشتباهه! و اصلا درست نیست چادر سرکردنو به خاطر این تفکر به تاخیر بندازیم) و ...

و خودمو توجیه میکردم که حجابم کامله! و نیازی به چادر نیست .

چرا جوان‌ها ازدواج نمی‌کنند؟

موضوع ازدواج در جامعه مثل اتوبوسی است که وقتی به آن نگاه می کنیم، شاهدیم که اساتید، مجتهدان، نخبگان و هنرمندان در آن نشسته اند اما فرمان این اتوبوس در دست کم سوادترین و کم اطلاع ترین افراد قرار گرفته است؛ بنابراین باید جایگاه این گونه افراد را از گروه های مرجعی که فرصت تأثیرگذاری بر فرهنگ ازدواج را یافته اند، تغییر دهیم

فیلمی مثل توفیق اجباری٬ می خواست جشن طلاق را باب کند که البته موفق نشد. اما مردم می گویند که طلاق زیاد شده است و پاسخ های پیش فرض در دستان آنها می چرخد؛ مثلا اینکه ادواج یک امر اقتصادی است و گواه آن، اینکه برنامه ای مثل پایش هم به این موضوع می پردازد. در صورتی که موضوع ازدواج یک مسئله کاملا فرهنگی است.

سبک زندگی پیامبر گرامی اسلام (ص)

روح حاکم بر زندگی دوران پیغمبر(ص) معنویت و سادگی است.

آن بزرگوار مردم را به سادگی، قناعت، صرفه‌جویی و عدم تجملات تشویق می‌کردند و خود نیز همین‌گونه بودند.

تأکید می‌کردند که حداقل امکانات برای همه باید باشد و دست کسی به‌روی کسی دراز نباشد. پیغمبر(ص) در عین این‌که برای مردم حق یک زندگی خوب را قائل بودند، اما از دل‌بستگی و تعلق خاطر داشتن به دنیا پرهیز می‌دادند؛ این‌که مبادا مظاهر دنیا آنها را مجذوب کند. این سبک حتی در جهاد پیامبر(ص) نیز جلوه‌گر است، پیامبر(ص) عربی را که به غارتگری خو کرده و در فرهنگش تجاوز و قتل و غارت و غنیمت گرفتن مرسوم بوده، به «احدی الحسنیین» (یکی از خوبی‌ها) سوق می‌دهد که یا پیروزی در راه اسلام است و یا شهادت در راه خدا.

از خوبی‌های پیامبر(ص) و اهل‌بیت(ع) قدردانی نشد

امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند: «رسول خدا(ص) از کسانی بود که از خوبی‌های او قدردانی نشد، در حالی‌که نیکی‌های او بر قریشی و عرب و عجم جاری بود. آیا کسی پیدا می‌شود که خوبی‌های او به مردم بیش از خوبی‌های رسول خدا به مردم باشد؟».

امام در ادامه می‌فرمایند: از خوبی‌های ما اهل‌بیت هم قدردانی نشد و همین‌طور برگزیدگان از مؤمنین که از خوبی‌های آنها هم قدردانی نمی‌شود. این کلام امام بدان معناست که زیبایی‌های زندگی و سیره پیغمبر را آن‌چنان که بود، به مردم نشان ندادند. درباره ساده‌زیستی پیغمبر(ص) نقل‌های بسیاری وجود دارد. مشهور است که در اتاق ایشان یک تشک یا زیرانداز بیشتر نبود که وقتی فردی وارد می‌شد، حضرت آن را برای مهمان می‌انداخت و خودش بدون زیرانداز می‌نشست و اگر میهمان قبول نمی‌کرد که پیامبر(ص) بدون زیرانداز و خودش با زیرانداز بنشیند، آن‌قدر پیامبر(ص) اصرار می‌کرد تا وی قبول کند و بر روی زیرانداز بنشیند.

حدیث نبوی دیگر ناظر به سبک زندگی نبوی دیگر «اللّهم احینی مسکیناً و امتنی مسکیناً و احشرنی فی زمرة المساکین» است؛ یعنی خدایا مرا مسکین زنده بدار، مسکین بمیران و در زمره مسکینان مرا محشور بگردان! این گفته به‌این دلیل است که انسان اگر دارایی‌هایی داشته باشد ــ‌ولو از راه حلال باشد‌ــ در روز قیامت برای حساب و کتاب معطلی دارد، تا چه رسد به این‌که از راه حرام باشد.

از همین روی پیغمبری که سرآمد خلقت است از خدا می‌خواهد که نداشته باشد تا راحت و بدون معطلی رد بشود. چون در روز قیامت حساب و کتاب باید دقیق پس داده شود، هرچه بیشتر داشته باشیم حساب و کتابش نیز بیشتر خواهد بود، مانند صف نانوایی که کسی که پنج قرص نان می‌خواهد باید در صف معطل شود، ولی کسی که یک نان می‌خواهد بدون صف راحت می‌گیرد و می‌رود.

در قیامت هم همین‌طور است و پیامبر(ص) از آن‌جهت این احادیث را می‌فرمایند که آن‌جا معطلی نداشته باشند.

بعضی وقت ها از این خانه به آن خانه جلسات ختم فلان دعا و حدیث می گذاریم.

تند تند می خوانیم و رد می شویم، امادر پس این خواندن تفکری نمی کنیم.

استاد زهرایی حفظه الله در مورد حدیث کساء فرمودند:ما حدیث کساء را برای رفع سر درد و قرض و بیچارگی می خوانیم در صورتی که آن یک درس اخلاق است،حدیث کسا را برای درست شدن اعمال و رفتارخود بخوانیم،

به راستی که تمام فرازهای این حدیث، درس انسان شناسی و معرفت شناسی به انسان می دهد،که ازخانواده ی امیر المومنین علی  علیه السلام و پدر بزرگ این خانواده برایمان به یادگار مانده است.

وبلاگ یادگاری

وقتي كودكان دروغ مي‌گويند گروهي از والدين از خشم بر افروخته مي‌شوند، به‌خصوص وقتي كه دروغ فرزندان خيلي آشكار است؛ مثلا شنيدن پافشاري كودك در اينكه به جعبه رنگ دست نزده است يا شكلات نخورده است، وقتي كه صورت و پيراهنش خلاف گفته‌اش را مي‌رساند براي والدين بسيار خشم‌آور و ناراحت‌كننده است.

اما بايد بدانند كه دروغ‌ها بيان‌كننده حقايق مربوط به اميدها و دلهره‌ها هستند. دروغ‌ها آشكار‌كننده آن چيزي هستند كه فرد مي‌خواهد انجام دهد يا باشد. واكنش كامل و پخته نسبت به يك دروغ بيشتر بايد درك مفهوم آن دروغ را منعكس كند نه انكار مفهوم آن يا محكوميت فرد دروغگو را.
ما از طريق اطلاعاتي كه از دروغ‌ها كسب مي‌كنيم مي‌توانيم به كودك كمك كنيم تا واقعيت‌ها را از افكار پوچ و خيالي تشخيص بدهد. وقتي پسر بچه‌اي به ما خبر مي‌دهد كه براي عيد، فيل زنده‌اي را به عنوان هديه سال نو دريافت كرده، اگر پاسخ دهيم «تو دلت مي‌خواست اين‌طور بود يا تو دلت مي‌خواهد يك فيل داشتي» مفيدتر خواهد بود تا اينكه دروغگويي او را ثابت كنيم و دست به انكار گفته او بزنيم يا او را در خفا يا در جمع سرزنش كنيم.

هم غذا شدن با خانواده

مؤمن باید خانواده خود را در همه خوشی‌ها و نعمت‌ها سهیم کند، حتی در غذا خوردن نیز با آنان باشد.

قرآن کریم در آیه 71 سوره مبارکه «نحل» می‌فرماید:

«وَاللّهُ فَضَّلَ بَعْضَکُمْ عَلَى بَعْضٍ فِی الْرِّزْقِ فَمَا الَّذِینَ فُضِّلُواْ بِرَآدِّی رِزْقِهِمْ عَلَى مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُهُمْ فَهُمْ فِیهِ سَوَاء أَفَبِنِعْمَةِ اللّهِ یَجْحَدُونَ؛

و خدا برخی از شما را در بهره‌وری از روزی، بر برخی دیگر برتری بخشیده است، پس کسانی که برتری داده شده‌اند، حاضر نیستند روزی خود و امکان بهره‌برداری آزادانه از آن را در اختیار بردگان خود قرار دهند تا در آن با هم برابر باشند.»

امام صادق (ع) در تطبیق این آیه فرمود: شایسته نیست کسی غذایی را به خود اختصاص دهد و خانواده‌اش را در آن سهیم نکند. لا یَجوزُ للرَجُلِ آَن یَخُصَّ نَفسَهُ بِشَیء مِنَ المَأکولُ دُونَ عِیالِهِ(تفسیر القمی ؛ج1،ص 387)

حضرت رسول (ص) یکی از نشانه‌های تواضع را در هم‌غذا شدن مرد با خانواده‌اش می‌داند و می‌فرماید: آیا شما را به پنج چیز آگاه نکنم که اگر در کسی باشد متکبر نیست؟ چوپانی و بستن گوسفند، پوشیدن لباس پشمی، همنیشنی با تهیدستان، سوار شدن بر الاغ (کنایه از مرکب ارزان قیمت) و هم غذا شدن مرد با خانواده‌اش. مستدرک الوسائل ؛ج3،ص254-255)

منبع : کتاب مفاتیح الحیات

 کشاورزها زمین را معطل نمی گذارند . پشت سر هم می کارند و برداشت می کنند و این زمین هیچ گاه خالی از کشت نمی ماند .

قرآن می گوید : شما مثل مزرعه می مانید . نباید هیچ گاه خالی بمانید .

الان فراغی داری و توان هم داری ، دست بکار شو و کاری بکن . یک روز همین فرصت را هم از تومی گیرند .

  ای که دستت می رسد کاری بکن 

     پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار .

مقام معظم رهبری فرمودند : اگر در جمعی سخنرانی می کنید ، برای خوشایند کسی صحبت نکنید . برای خدا صحبت کنید .

رجبعلی خیاط به شاگردش می گفت : وقتی می خواهی اُتو زغالی را روشن بکنی و زغال را فوت بکنی ، برای خدا فوت کن . شاگرد گفت : فوت کردن برای خدا و غیر خدا ندارد . او گفت : چرا خیلی فرق دارد . اگر تو بخواهی برای خدا بفوت کنی ، جایی می رویی که کسی نباشد و آرم آرام فوت می کنی . ولی اگر برای غیر خدا باشد ، در کف بازار فوت شدید می کنی و ممکن است به چشم کسی برود و روی لباس کسی بنشیند و برایت هم مهم نیست .

  قرآن میفرماید : کنار خدا ،هیچ خدایی را قرارنده چون خودت زمین گیر و ناتوان میشوی . خداهم بی مزه می شود . مثل این که شما به گل فروشی میروید ، در کنار گل رزو گل مریم ، چند شاخه کاهو و کرفس هم بگذارند . هیچ کس این کار را نمی کند . وقتی شما کنار خدا ، چیزی را بگذارید ، خدا هم در زندگی تان این قدرمزه ندارد . چون با غیر خدا قا طی شده است.

عبادت هم باید خالص باشد . قرآن می فرماید : عبادت را با چیزی قاطی نکن . اگرعبادت این ویژگی را داشته باشد ، این کار است و در دستگاه الهی خریدار دارد .

سعدی می گوید : الان که جوان هستی ، فرصت داری ، از این کارها بکن .

بخشی از صحبتهای حجه الاسلام والمسلمین رنجبر

زرنگی به سبک علامه حلی
علامه حلی در سنین کودکی پیش دایی اش که محقق بود می‌رفت و درس میخواند وقتی درسی را یاد نمیگرفت یا شیطنت میکرد، دایی دنبالش می‌کرد تا تنبیه اش کند، علامه کوچک اما سریع یک آیه سجده دار میخواند و دایی اش به سجده می رفت، آن وقت خودش پا به فرار می‌گذاشت و فرار می‌کرد.

مرحوم آیت‌الله مجتهدی

بسم الله الرحمن الرحیم

می‌گوید بزرگ شدم دلش به این خوش است که چند تا رفیق دارد. باهم می‌روند این طرف و آن طرف و خوش می‌گذرانند و چند سال هم درس خوانده و سواد او از مامان بابایش بیشتر است. یا شاید هم بیشتر نباشد اما ادعا می‌کند که برای خودش کسی شده است. یک شخصیت خیالی و شیشه‌ای برای خودش ساخته و از ترس اینکه مبادا این شخصیت بشکند به نصیحت‌های هیچ‌کس گوش نمی‌دهد و پدر و مادر و خواهر و برادر را اسیر کرده .

یادش رفته است که او بچه بوده و نمی‌توانسته خودش را تر و خشک کند. حالا به قد و بالا و مدل موهایش می‌نازد و یادش رفته بلد نبود حرف بزند. حالا به دانشجو بودنش یا جند سال درس خواندنی که با پول بابایش خوانده می‌نازد.

یادش رفته تمام گوشت و پوست او از مامان و باباست. درشتی می‌کند و کسی غیر از خودش را نمی‌شناسد. بله دوستان حتما موضوع برنامه را حدس زدید.

احترام به پدر و مادر موضوع برنامه امروز ماست. استاد دهشیری در این باره صحبت می‌کنند

با سلام و عرض ادب خدمت شما شنودگان  گرامی. خوب عنایت دارید که بحث خانواده در قرآن که در خدمتتان بودیم رسید به حق پدر و مادر بر فرزند.

حاج آقا قرائتی تعریف می کند که ؛ در خانه به تماشاى تلویزیون نشسته بودم که فیلم اسیران ایرانى را نشان مى داد. خبرنگار بى حجاب سازمان ملل مى خواست با نوجوان کم سن و سال ایرانى(مهدی طحانیان) مصاحبه کند.

(علیرضا رحیمی) نوجوان شوشترى به او گفت :

اى زن ! به تو از فاطمه اینگونه خطاب است

 ارزنده ترین زینت زن ، حفظ حجاب است

و(مهدی طحانیان هم) به اوگفت : تا حجابت را درست نکنى ، من با تو مصاحبه نمى کنم .

 آن شب   خیلى گریه کردم . باخود گفتم : آیا تبلیغ چند ساله من در تلویزیون با ارزش تر بوده یا تبلیغ چند دقیقه اى این نوجوانان اسیر؟

منبع :صاحب نیوز

داشتم سجاده آماده می کردم برای نماز، همین که چادر مشکی ام را از سر برداشتم تا چادر نماز بر سر کنم گفت: این همه خودت را بقچه پیچ می کنی که چی؟

 
پرسیدم: با منی؟
 
گفت: بله! با تو ام و همه ی بیچاره های مثل تو که گیر کرده اید توی افکار عهد عتیق! اذیت نمی شوی با این پارچه ی دراز دور و برت؟ خسته نمی شوی از رنگ همیشه سیاهش؟
 
تا آمدم حرف بزنم گفت: نگاه کن ببین چقدر زشت می شوی ، چرا مثل عزادارها سیاه می پوشی؟ و بعد فقط بلدید گیر بدهید به امثال من.

خندیدم و گفتم: چقدر دلت ﭘُر بود دوست من! هنوز اگر حرف دیگری مانده بگو.
 
خنده ام را که دید گفت: نه! حرف زدن با شماها فایده ندارد.
 
گفتم: شاید حق با تو باشد عزیزم. پرسیدم ازدواج کردی؟ گفت: بله.

گفتم من چادر را دوست دارم. چادر ؛ مهربانیست .
 
با سرزنش نگاهم کرد که یعنی تو هم مثل بقیه ای…